اهميت سلاسل و اقطاب صوفيه؛

يكي از موضوعات مهم از ديدگاه صوفيه رساندن نسبت طريقت خود به امام معصوم عليه اسلام مي باشد, لذا؛

براي تحقق اين امر سعي فراواني كرده اند تا بتوانند سلسله اي را به هم پيوسته و منسجم تشكيل دهند كه يك سر ان به قطب فعلي آنها گره خورده باشد و ديگر سر آن به آخرين قطب, كه به زعم صوفيه, بايد شاگرد امام معصوم عليه اسلام باشد, گره بخورد و در اين ميان حتي فقدان يك حلقه از اين زنجير به هم تنيده بخشودني نيست, چنانكه معتقدند ((اگر كسي اجازه اش يداً بيد به امام برسد رهبري و ارشاد او شرعي و قانوني است والا رشته اش قطع شده است) (1) از اين بيان به خوبي مي توان فهميد كه صوفيه براي تشكيل يك سلسله محكم و به ظاهر قانو ني و مطابق با واقعيت هاي تاريخي- هر تدبيري را مجاز مي داند و براي تحريص و تشويق مريدان خود آنها را به تكاپو مي اندازد آنگونه كه صفي علي شاه مي گويد ((مريد طريقت بايد از عهده اثبات سلسله برآيد كه يدا بيد مي رسد تا به امام)) (2) بديهي است كه اين بايد خود مي تواند زمينه ساز يك جنبش و حركت براي مخاطبان او در اثبات سلسله متصل به امام معصوم عليه اسلام گردد تا جائي كه تمام عده و عده خود را تجهيز براي اثبات اين امر, كنند, زيرا كه مشروعيت اقطاب فعلي و همچنين قطب هاي گذشته به اثبات همين امر موكول است و آنگونه كه نور علي تابنده گفته: اگر اين سلسله را نتواند ثابت نمايد, رشته اش پريده است.

اقطاب صوفيه به همين ميزان هم راضي نگشته اند و پا را فراتر از اين محدوده گزارده اند تا جائي كه مي گويند: ((مجازين در زمان غيبت بايد داراي اجازه مسلسل باشند كه به امام معصوم عليه اسلام مي رسد)) (3) يعني علاوه بر اينكه اقطاب صوفيه به طور مسلسل به امام معصوم عليه اسلام بايد برسند, مجازين نيز بايد همين شرط را دارا باشند.

از آنچه گفته شد مي توان زيركي صوفيه را در محكم كردن بنيان فكري تصوف, دريافت. كه مي خواهند گفته هاي خود و همچنين كردار و اعتقاداتشان را مستند به امام معصوم عليه اسلام نمايند. از اين رو توجه به چند نكته الزامي است:

الف: اصل اين سلسله ها تا چه حدي مطابق مستندات تاريخي و رجالي است كه اين رساله موجز در صدد بيان اين موضوع مي باشد.

ب: اگر اين سلسله بريده شود و پيوستگي ادعائي آن از هم گسسته گردد ضربه اي سنگين بر اعتقادات صوفيه وارد مي آيد. چه اينكه مشروعيت آنها به همين امر وابسته است.

ج: هدف از طرح اين سلسله و تلاش براي اثبات آن, انحراف افكار عمومي و مشروع جلوه دادن هوسرانيهاي سران صوفيه است.

د: آيا مي توان از تمام معائب و بدعتهاي صوفيه بنابر فرض صحت اين شجره نامه, اغماض كرد, يا اينكه نقد بدعتهاي آنها حتي اگر سلسله ادعائي شان صحيح باشد يك امر معقول و شايسته اي است؟ كه اين رساله اندك, در حد استعداد نويسنده اش بخشي از معائب و اباطيل و دروغهاي صوفيه را مطرح و با دلائل تاريخي اثبات مي كند.

هـ: صوفيه تلاش فراواني كرده اند تا اقطاب خود را شيعه جلوه دهند كه ما با رجوع به آثار تاريخي در حوصله اين مختصر, ثابت خواهيم كرد كه آنان مذهب سني داشته اند و اين امر گام بلندي در تخريب سلاسل صوفيه خواهد بود.